David Chichkan, από το https://theskyisopen.eu/artists/david-chichkan/

Ουκρανία:  «Ο αγώνας κατά του ρωσικού ιμπεριαλισμού και ο αγώνας κατά του καπιταλισμού δεν είναι παρά ένας και ο ίδιος αγώνας»

του Arseniy

[Ο Arseniy είναι ακτιβιστής της ανεξάρτητης φοιτητικής ένωσης Priama Diia (Пряма Дія) και του αντι-αυταρχικού δικτύου «Συλλογικότητες Αλληλεγγύης» (Колективи Солідарності), το οποίο προσφέρει βοήθεια στους Ουκρανούς αντιφασίστες στην πρώτη γραμμή.]

ΠΗΓΗ: Ουκρανία – Αλληλεγγύη, 28/8/2026

Καταρχάς, θα ήθελα να ευχαριστήσω τη διεθνή επαναστατική κοινότητα για την αδιάκοπη υποστήριξή της προς την ουκρανική αντίσταση. Αυτή η στάση δεν είναι αυτονόητη: ένα μεγάλο μέρος της παγκόσμιας αριστεράς παραμένει αιχμάλωτο ενός αφηρημένου πατσιφισμού και ενός «καμπισμού» που θεωρεί αυτόματα κάθε αντίπαλο των Ηνωμένων Πολιτειών ως σύμμαχο.

Κάθε μέρα, στην Ουκρανία, εκατοντάδες άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους στην πρώτη γραμμή· κάθε νύχτα, η Ρωσία βομβαρδίζει τον άμαχο πληθυσμό. Ένα δημοτικό νοσοκομείο καταστράφηκε κοντά στο σπίτι μου. Εγώ είχα την τύχη οι δικοί μου να είναι σώοι και αβλαβείς. Ωστόσο, κάθε Ουκρανός έχει υποστεί τις δικές του απώλειες, όλοι αισθανόμαστε τις επιπτώσεις αυτού του πολέμου και το μέλλον μας είναι αβέβαιο. Υποφέρουμε από την πίεση της Ρωσίας και μιας διεφθαρμένης, ακροδεξιάς αστικής κυβέρνησης. Παρόλα αυτά, οι Ουκρανοί αντιφασίστες, το φεμινιστικό κίνημα, η queer κοινότητα, οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες, καθώς και οι κοινότητες των Αρμενίων, των Κριμαίων και των Ρομά, έχουν ομόφωνα εξεγερθεί ενάντια στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.

Αυτός ο πόλεμος δεν ξεκίνησε το 2022

Αυτός ο πόλεμος δεν ξεκίνησε το 2022, αλλά νωρίτερα, το 2014. Ξεκίνησε με την προσάρτηση της Κριμαίας και τον πόλεμο στο Ντονμπάς, όταν ο Πούτιν και οι δυνάμεις του εγκαθίδρυσαν τις λεγόμενες «λαϊκές δημοκρατίες», εκμεταλλευόμενοι τη δυσαρέσκεια του πληθυσμού απέναντι στα κοινωνικά προβλήματα. Μπόρεσε να ενεργήσει έτσι επειδή, λίγο πριν, ο ουκρανικός λαός είχε μόλις ανατρέψει τον αυταρχικό και διεφθαρμένο πρόεδρο Γιανουκόβιτς, του οποίου η έπαυλη μετατράπηκε σε μουσείο της διαφθοράς. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι σε όλη τη χώρα είχαν βγει στους δρόμους, δυσαρεστημένοι από τους χαμηλούς μισθούς, το βιοτικό επίπεδο και τη διαφθορά, επιδιώκοντας ένα καλύτερο μέλλον για τους ίδιους και τους δικούς τους. Ήταν ένα κίνημα που είχε ένα πραγματικό επαναστατικό δυναμικό. Δυστυχώς, μια πραγματική επανάσταση δεν πραγματοποιήθηκε για πλήθος λόγων, μεταξύ των οποίων και οι αποτυχίες της αριστεράς, αλλά το πνεύμα της αντίστασης παραμένει ζωντανό στους Ουκρανούς, και η ουκρανική κοινωνία το αποδεικνύει χρόνο με το χρόνο. Ο Πούτιν το φοβάται αυτό. Γι’ αυτό και επιτέθηκε το 2022: για να μην υπάρχει, κοντά στο καθεστώς του, ένας χώρος όπου οι ίδιοι οι άνθρωποι θα επιλέγουν το δικό τους μέλλον.

Πριν από τέσσερα χρόνια, ο Πούτιν πίστευε ότι θα μπορούσε να καταλάβει το Κίεβο σε λίγες μέρες, αλλά έπεσε έξω. Δεν αντιμετώπισε ούτε έναν ισχυρό στρατό ούτε μια αποφασιστική Δύση, καθώς εκείνη την εποχή δεν υπήρχε σχεδόν καμία τακτική δύναμη ικανή να υπερασπιστεί την πρωτεύουσα. Εκτίμησε λανθασμένα την κατάσταση όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με τον λαό: απλοί εργαζόμενοι και εργαζόμενες, που υποδέχτηκαν τα άρματα μάχης με τα όπλα στα χέρια.

Πολλοί άνθρωποι προετοιμάστηκαν για έναν πόλεμο παρτιζάνικο, έφτιαξαν κοκτέιλ Μολότοφ, και εγώ ο ίδιος έκανα φρουρά σε ένα σημείο ελέγχου σε ηλικία 17 ετών, οπλισμένος με ένα παλιό σοβιετικό πιστόλι. Προετοιμαζόμασταν για το χειρότερο, αλλά κερδίσαμε τη μάχη του Κιέβου. Δεν ήταν τα όπλα των στρατηγών που μας έσωσαν, αλλά η αλληλεγγύη και η ενότητα της εργατικής τάξης που αποκαλύφθηκαν σε αυτή τη στιγμή της κρίσης. Από στρατηγική άποψη, η Ρωσία έχει ήδη ηττηθεί, αλλά παρ’ όλα αυτά συνεχίζει να προχωρά. Αργά, αλλά με τα drones, τις μαζικές επιθέσεις και τους βομβαρδισμούς τους, οι Ρώσοι στρατιώτες καταστρέφουν το ουκρανικό έδαφος χιλιόμετρο προς χιλιόμετρο. Καταλαμβάνουν τα ερείπια που οι ίδιοι προκάλεσαν. Ο πόλεμος έχει αλλάξει, και ο ενθουσιασμός καθώς και η αποφασιστικότητα της εργατικής τάξης έχουν δώσει τη θέση τους στην ανάγκη να διαθέτουμε εξοπλισμό υψηλής ποιότητας, τεχνολογία αιχμής, μια αποδοτική στρατιωτική βιομηχανία και να οργανώσουμε δίκαιες εναλλαγές του στρατιωτικού προσωπικού.

Σε πολλές χώρες του κόσμου, οι λαοί διαμαρτύρονται ενάντια στη στρατιωτικοποίηση και απαιτούν τον αφοπλισμό, αλλά εμείς, ως έθνος που αντιστέκεται στον ιμπεριαλισμό, ζητάμε να παρασχεθούν όπλα στους καταπιεσμένους λαούς που αγωνίζονται για την ελευθερία τους. Θέλουμε την ειρήνη, αλλά ο Πούτιν και οι ρωσικές ελίτ δεν συμφωνούν με αυτό, Γι’ αυτό αναγκαστήκαμε να πολεμήσουμε και να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε. Αυτό είναι που επιδιώκουν οι άνθρωποι τόσο στο μέτωπο όσο και στο εσωτερικό της χώρας, αλλά υπάρχουν εκείνοι για τους οποίους τα πολιτικά ζητήματα και η εξουσία έχουν μεγαλύτερη σημασία από την επιβίωση του λαού. Αυτοί ακριβώς είναι που βρίσκονται σήμερα στην εξουσία στην Ουκρανία και στη Ρωσία, αλλά εμείς παραμένουμε σταθεροί. Όχι χάρη στους ηγέτες μας ή στους νόμους που θεσπίζουν, αλλά πάνω απ’ όλα χάρη στις μάζες, στην εργατική τάξη που υποφέρει περισσότερο από αυτόν τον πόλεμο.

Εμείς, οι Ουκρανοί σοσιαλιστές – επαναστάτες και αναρχικοί

Εμείς, οι Ουκρανοί σοσιαλιστές επαναστάτες και αναρχικοί, καλούμε τη διεθνή κοινότητα να υποστηρίξει την ουκρανική αντίσταση. Θα σας ανταποδώσουμε με αλληλεγγύη και με νίκες στους εθνικούς και κοινωνικούς μας αγώνες.

Ωστόσο, η συνεχής υποστήριξη δεν σημαίνει ότι πρέπει να κλείνουμε τα μάτια σε ό,τι συμβαίνει στο εσωτερικό της ουκρανικής κοινωνίας. Φυσικά, οι Ουκρανοί και οι Ουκρανές διεξάγουν έναν ηρωικό αγώνα, και έχουν δίκιο σε αυτόν τον πόλεμο. Όμως, η ουκρανική κυβέρνηση και οι θεσμοί της θεσπίζουν νόμους που αντιβαίνουν στα συμφέροντα του λαού. Ο Ζελένσκι εφαρμόζει αντισυνδικαλιστικές και αντιδημοκρατικές πολιτικές σε ένα πλαίσιο στρατιωτικού νόμου και δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι Ουκρανοί ολιγάρχες πλουτίζουν χάρη στον πόλεμο. Στη χώρα μας, δεν υπάρχουν εκλογές ούτε πολλές από τις άλλες αστικές ελευθερίες. Καθημερινά, οι Ουκρανοί εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν την αύξηση των τιμών, τη στασιμότητα των μισθών, τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων τους και τους περιορισμούς στην ελευθερία έκφρασής τους.

Η ουκρανική κυβέρνηση ακολουθεί μια πολιτική της αγοράς και μειώνει τις κοινωνικές δαπάνες· βασίζεται στη στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών και άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Το κράτος προχωρά σε επιταχυνόμενη ιδιωτικοποίηση, ενώ εμείς απαιτούμε την εθνικοποίηση των βασικών βιομηχανικών τομέων και της αμυντικής βιομηχανίας· επιθυμούμε να ενισχύσουμε τις κοινωνικές εγγυήσεις και να αναπτύξουμε την τοπική αυτοδιοίκηση. Κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να το επιτύχουμε. Και κάθε μέρα υφιστάμεθα πίεση από τους φασίστες και τους φιλελεύθερους.

Επανειλημμένα, η νομοθεσία περί επιστράτευσης χρησιμοποιείται όχι για να κατανεμηθεί δίκαια το βάρος του πολέμου, αλλά για να το επιβαρύνει στους πιο ευάλωτους -ενώ τα παιδιά των νομοθετών και των ολιγαρχών έχουν μια εκπληκτική ικανότητα να αποφεύγουν το μέτωπο. Δεν είναι σπάνιο οι ισχυροί να χρησιμοποιούν την επιστράτευση ως εργαλείο καταστολής. Ο Κώδικας Εργασίας αναθεωρείται για να ικανοποιήσει τους εργοδότες και να στερήσει τους εργαζόμενους από τις προστασίες τους -ακριβώς τη στιγμή που είναι λιγότερο σε θέση να αντισταθούν.

Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση Ζελένσκι φλερτάρει με την ακροδεξιά, γεγονός που εξηγεί την εν εξελίξει αποκατάσταση της φήμης προσωπικοτήτων της OUN και της UPA -μια αποκατάσταση που παραλείπει τα πιο σκοτεινά κεφάλαια αυτής της ιστορίας: τη συνεργασία ορισμένων από τους ηγέτες αυτών των οργανώσεων με τη ναζιστική Γερμανία, τη συμμετοχή τους στην τραγωδία της Βολύνιας και τις εκδηλώσεις αντισημιτισμού στη ρητορική και τις πρακτικές αυτών των οργανώσεων. Οι προσωπικότητες της ακροδεξιάς ανακηρύσσονται εθνικοί ήρωες, δρόμοι και πάρκα φέρουν τα ονόματά τους, ενώ για εκατομμύρια ανθρώπους -όχι μόνο εκτός Ουκρανίας, αλλά και εντός της χώρας- αυτή η κληρονομιά είναι, το λιγότερο, αμφιλεγόμενη, και για πολλούς, ιδίως τις εβραϊκές και πολωνικές κοινότητες, είναι εντελώς αποκρουστική. Αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό ενδέχεται να απομακρύνει μεγάλο αριθμό επαναστατών από όλο τον κόσμο. Ωστόσο, πιστεύουμε επίσης ότι αυτό δεν αποτελεί λόγο για να γυρίσουμε την πλάτη στον ουκρανικό λαό, ο οποίος χρειάζεται προστασία και υποστήριξη. Τα μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση στοχεύουν σε μια πολύ μικρή μειοψηφία ακροδεξιών ριζοσπαστών που βρίσκονται επί του παρόντος στο προσκήνιο, αλλά ο ουκρανικός λαός δεν ασχολείται ιδιαίτερα με αυτά τα ζητήματα όταν δεν έχει ούτε ηλεκτρικό ρεύμα ούτε θέρμανση το χειμώνα. Το μεγαλύτερο μέρος του ουκρανικού στρατού αποτελείται από άτομα που προέρχονται από εργατικές τάξεις.

Αυτά τα προβλήματα δεν εμφανίστηκαν από το πουθενά για τον ουκρανικό λαό. Από πολλές απόψεις, αποτελούν αντίδραση σε ένα πραγματικό τραύμα: αυτό των ιμπεριαλιστικών πολιτικών της τσαρικής και της σοβιετικής Ρωσίας -και σήμερα της Ρωσίας του Πούτιν- καθώς και στον ίδιο τον πόλεμο, που μαίνεται αυτή τη στιγμή. Είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε τις ρίζες μιας τέτοιας αντίδρασης. Αυτή η πολιτική έχει συνέπειες: περιορίζει τον χώρο της αλληλεγγύης και αποξενώνει ένα μέρος του ίδιου του πληθυσμού της ακριβώς τη στιγμή που η ενότητα είναι πιο απαραίτητη, και -το πιο τραγικό- παίζει το παιχνίδι της ίδιας αυτής προπαγάνδας του Κρεμλίνου, το οποίο, εδώ και δεκαετίες, παρουσιάζεται ως ο υπερασπιστής του «αντιφασισμού», ενώ ταυτόχρονα διεξάγει έναν από τους πιο βίαιους ιμπεριαλιστικούς πολέμους της εποχής μας.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουμε να υποστηρίζουμε τον λαό της Ουκρανίας. Με τον ίδιο τρόπο που υποστηρίζουμε την Παλαιστίνη στον αγώνα της ενάντια στον επιθετικό ιμπεριαλισμό, παρά την αναμφισβήτητα αντιδραστική στάση της Χαμάς -και, ενίοτε, την καθαρή και απλή βία της- απέναντι στον ίδιο της τον πληθυσμό, υποστηρίζουμε τους Ουκρανούς στον αγώνα τους ενάντια στον ρωσικό ιμπεριαλισμό, παρά την αντιδραστική στάση ορισμένων τμημάτων της κυβέρνησης και της κοινωνίας. Δεν πρόκειται για διπλό πρότυπο, αλλά για το ίδιο πρότυπο που εφαρμόζεται με συνέπεια: το δικαίωμα ενός καταπιεσμένου έθνους να αντισταθεί στην επιθετικότητα δεν πρέπει να εξαρτάται από την ποιότητα των ηγετών του. Η κριτική των εθνικιστικών υπερβολών και η άνευ όρων υποστήριξη του δικαιώματος στην αντίσταση κατά της κατοχής είναι δύο θέσεις που η επαναστατική αριστερά πρέπει να υπερασπίζεται ταυτόχρονα, και όχι η μία εις βάρος της άλλης.

Ο ουκρανικός λαός αντιστέκεται στην άρχουσα τάξη του

Ο ουκρανικός λαός έχει αποδείξει τη βούλησή του να αντισταθεί στην άρχουσα τάξη του. Πέρυσι, οι μεγάλες διαδηλώσεις ανάγκασαν το κράτος να ανακαλέσει την απόφασή του να διαλύσει μια υπηρεσία καταπολέμησης της διαφθοράς. Οι αναρχικοί και οι σοσιαλιστές συμμετείχαν σε αυτές και αποτέλεσαν σημαντική δύναμη κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων· εκεί θίξαμε όχι μόνο το ζήτημα της διαφθοράς, αλλά και αυτό του ίδιου του καπιταλισμού. Διακηρύξαμε: «Η εξουσία στα εκατομμύρια, όχι στους εκατομμυριούχους!». Πριν από λίγες ημέρες, η ουκρανική κοινωνία των πολιτών σημείωσε επίσης μια νίκη. Χάρη σε αυτές τις μαζικές διαδηλώσεις, ο αρχιστράτηγος Σίρσκι παραιτήθηκε. Και σήμερα, διαδηλώνουμε ενάντια στην αύξηση των τιμών των δημόσιων συγκοινωνιών για τους εργαζόμενους στο Κίεβο, την πρωτεύουσα της Ουκρανίας.

Εκατοντάδες άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους για να διαδηλώσουν και συμφωνούν ότι αυτή η αύξηση των τιμών είναι αντικοινωνική και εχθρική προς τον λαό. Ριζοσπαστικοποιούμε το αίτημά μας και απαιτούμε όχι μόνο να μην αυξηθούν οι τιμές, αλλά και να έχει ο καθένας το δικαίωμα να χρησιμοποιεί δωρεάν τα μέσα μεταφοράς. Μπορούμε να το κάνουμε αυτό επειδή αγωνιστήκαμε για το δικαίωμα να επηρεάζουμε τις αποφάσεις της κυβέρνησης.

Αυτό συμβαίνει επειδή η κατανομή της εξουσίας μεταξύ των τάξεων δεν είναι σταθερή στην Ουκρανία. Το επαναστατικό πνεύμα είναι παρόν στην ουκρανική κοινωνία, και η εξουσία το φοβάται. Μάθαμε ότι έχει κινηθεί ποινική διαδικασία εναντίον του συντρόφου μας, του συνδικαλιστή Maksym Shumakov, σε σχέση με τις δραστηριότητές του. Χρειάζεται τη στήριξή μας· είναι σημαντικό να το συζητήσουμε, και όλοι μας πρέπει να ασκήσουμε πίεση στην ουκρανική κυβέρνηση για να διασφαλίσουμε ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί σε κανέναν. Ωστόσο, η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη αυτή τη στιγμή για τους συντρόφους μας που βρίσκονται στη Ρωσία. Σας ζητάμε να δώσετε προσοχή σε αυτό.

Καλούμε να εντείνουμε τις προσπάθειές μας για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων. Δεν μπορώ να μιλήσω για αντίσταση χωρίς να αναφερθώ σε όσους την ασκούν από τα κελιά τους. Η ουκρανική κοινωνία παρακολουθεί στενά την κατάσταση των ατόμων που κρατούνται αιχμάλωτοι από τη Ρωσία. Δεν πρόκειται μόνο για στρατιωτικούς, αλλά και για χιλιάδες ακτιβιστές και ακτιβίστριες που εξεγέρθηκαν ενάντια στον πόλεμο και στο αυταρχικό καθεστώς του Πούτιν. Πολλοί από αυτούς είναι αυτόχθονες της Κριμαίας, Τάταροι της Κριμαίας -αυτοί και αυτές ήταν οι πρώτοι που υπέστησαν το πλήρες βάρος της καταστολής από τις ρωσικές αρχές. Αυτή τη στιγμή, το 2026, έχουμε καταγράψει τουλάχιστον 247 Ουκρανούς αιχμαλώτους πολέμου, εκ των οποίων οι 169 είναι Τάταροι της Κριμαίας. Η κατάσταση γίνεται παράλογη: αν βρεθεί ένα Κοράνι στο σπίτι σας, θεωρείται τρομοκρατία· αν ρίξετε μπογιά στο κτίριο της κατοχικής διοίκησης, σας επιβάλλεται ποινή 15 ετών (όπως στην περίπτωση του Μποχντάν Ζίζα). Άτομα μεταφέρονται στο κέντρο κράτησης της Σιμφερόπολης, όπου υποβάλλονται σε βασανιστήρια, ενώ σε όσους είναι «τυχεροί» απλώς τους αρνούνται κάθε ιατρική βοήθεια για χρόνια, ενώ οι συγγενείς τους προσπαθούν μάταια να τους στείλουν κάτι. Πολλοί από τους κρατούμενους είναι γυναίκες.

Πρόσφατα, μια Ουκρανή αναρχική που αγωνιζόταν ενάντια στο φιλορωσικό καθεστώς του Λουκασένκο αφέθηκε ελεύθερη. Μια νεαρή κοπέλα, μόλις 17 ετών, είχε καταδικαστεί σε 13 χρόνια φυλάκισης, αλλά τώρα είναι ελεύθερη. Αυτό κατέστη δυνατό χάρη στις εκστρατείες αλληλεγγύης προς όφελός της και στην πίεση που ασκήθηκε στη λευκορωσική κυβέρνηση. Ο αντιφασίστας Βλαντισλάβ Ζουράβλεφ επίσης αφέθηκε ελεύθερος. Προς το παρόν, παρακολουθούμε στενά την κατάσταση των Ουκρανών πολιτικών κρατουμένων. Αξίζει να αναφερθεί ο Ντένις Ματσόλα, καταγόμενος από την Κριμαία και αντιφασίστας, ο οποίος βρίσκεται επί του παρόντος φυλακισμένος στη Ρωσία· πρόσφατα λάβαμε μια επιστολή από τον ίδιο. Πολλοί ακτιβιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ουκρανία ασχολούνται με το θέμα αυτό, αλλά είναι σημαντικό να ευαισθητοποιήσουμε και τη διεθνή κοινή γνώμη σχετικά με αυτό.

Υπάρχει επίσης αντίσταση μεταξύ των Ρώσων

Υπάρχει επίσης αντίσταση μεταξύ των Ρώσων που αναγνωρίζουν τον εγκληματικό και ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της ρωσικής εισβολής. Ορισμένοι Ρώσοι αναρχικοί αγωνίζονται για την Ουκρανία, αλλά πολλές προσωπικότητες της ρωσικής αντιπολίτευσης βρίσκονται επί του παρόντος φυλακισμένες για δραστηριότητες που πραγματοποίησαν εντός της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Άνθρωποι φυλακίζονται για αυτοκόλλητα και συνθήματα, καθώς και απλώς για τις απόψεις τους. Ο αναρχικός Αζάτ Μιφτάχοφ, ο οποίος καταδικάστηκε βάσει ψευδών κατηγοριών λόγω των απόψεών του, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Ωστόσο, βρίσκομαι εδώ όχι μόνο για να ζητήσω απλή αλληλεγγύη, αλλά για να επιβεβαιώσω ότι την εφαρμόζουμε ήδη στην πράξη. Η ουκρανική εργατική τάξη, παρά την κυβέρνηση, παρά την ολιγαρχία και παρά τις πιέσεις που ασκούνται και από τις δύο πλευρές του μετώπου, αποδεικνύει κάθε μέρα ακριβώς αυτό: ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό και ο αγώνας ενάντια στον καπιταλισμό αποτελούν έναν και τον ίδιο αγώνα, και όχι δύο ξεχωριστούς αγώνες για να διαλέξουμε μεταξύ τους. Βγαίνουμε στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούμε ενάντια στην αύξηση των τιμών των δημόσιων συγκοινωνιών στο Κίεβο, την ίδια στιγμή που οι φίλοι μας αντέχουν στη γραμμή του μετώπου κοντά στο Ποκρόβσκ. Δεν κάνουμε διάκριση μεταξύ του εθνικού και του κοινωνικού: διεξάγουμε και τους δύο αυτούς αγώνες με αμείωτη ένταση, διότι, διαφορετικά, μια νίκη χωρίς το έναν θα σήμαινε ήττα για το άλλον.

Γι’ αυτό δεν σας ζητώ συμπάθεια. Σας ζητώ να δράσετε: γράψτε επιστολές στους πολιτικούς κρατούμενους -τόσο Ουκρανούς όσο και Ρώσους-, διότι η δημοσιότητα είναι ένα όπλο που λειτουργεί πραγματικά. Ασκήστε πίεση στις κυβερνήσεις σας όταν συμβιβάζονται σε θέματα αρχών για χάρη του φυσικού αερίου ή των συμβολαίων. Δημιουργήστε συνδικάτα και ενισχύστε την αλληλεγγύη προς τους Ουκρανούς εργαζόμενους -προς την εργατική τάξη. Διότι μια νίκη σε αυτόν τον πόλεμο, αν είναι απλώς μια νίκη για την κυβέρνηση, θα μας αφήσει στην ίδια κατάσταση όπως πριν: χωρίς φαγητό στο τραπέζι, χωρίς δικαιώματα, χωρίς φωνή. Αλλά μια νίκη της εργατικής τάξης -επί του Πούτιν, επί του ρωσικού ιμπεριαλισμού και επί της δικής μας ολιγαρχίας- θα είναι η πρώτη πραγματική νίκη εδώ και δεκαετίες που θα αξίζει να γιορταστεί χωρίς επιφυλάξεις.

Θα ήθελα να ολοκληρώσω αποτίοντας φόρο τιμής σε έναν Ουκρανό καλλιτέχνη, τον Ντάβιντ Τσίτσκαν, ο οποίος πέθανε στο μέτωπο πολεμώντας για το όνειρό του για έναν καλύτερο κόσμο. Στον πίνακά του, απεικόνισε Ουκρανούς επαναστάτες συνοδευόμενους από την ακόλουθη επιγραφή:

«Ζήτω μια ανεξάρτητη, αυτόνομη, αντιεξουσιαστική, αταξική, προοδευτική, φεμινιστική και σοσιαλιστική Ουκρανία».

Arseniy

12 Αυγούστου 2026

Πρώτη δημοσίευση στα Γαλλικά: Presse-toi à Gauche!, 25/8/2026